Louise Bourgeois ‘The Welcoming Hands’
Je openstellen voor de ander. Het lijkt steeds lastiger te worden. Het is een triest feit dat, terwijl de meesten van ons een groot deel van ons leven besteden aan communicatie met anderen - in persoonlijke gesprekken, telefonisch, in vergaderingen, via e-mail en sociale netwerken - toch lijken we meer afgescheiden en losgekoppeld dan ooit.
Het probleem met veel van wat vandaag doorgaat voor communicatie is dat het allemaal een geraas is en geen dialoog. We schieten salvo's van informatie op internet of we beschieten elkaar met appjes of Twitteren over onszelf. Vaak luisteren we helemaal niet naar elkaar. De dialoog is een monoloog.
In de dagelijkse communicatie lijkt echt begrip de uitzondering te zijn in plaats van de norm. We spreken elkaar of komen elkaar tegen. We spreken verschillende conceptuele talen, hebben verschillende waarden, belichamen verschillende manieren om de wereld te zien. Dat lijkt vaker een punt van irritatie dan dat het nieuwsgierigheid opwekt.
Het rumoerige gepraat weerspiegelt het feit dat we niet echt weten hoe we elkaar moeten betrekken in authentieke gesprekken. We hebben eenvoudigweg niet de vaardigheden geleerd om aandachtig naar elkaar te luisteren, om zinvolle uitwisselingen te doen en om gedeelde bronnen van betekenis te vinden. We missen de knowhow en de tools.
Terwijl we ons in tijden van versnelling van verandering en verdieping van onzekerheid begeven, moeten we slim worden over hoe we met elkaar kunnen praten. We moeten in staat zijn om verschillen te overwinnen, een raakvlak te vinden, betekenis en doel te creëren en samen de weg te bepalen. We moeten in staat zijn om samen te denken als groepen, als teams, als commissies, als gemeenschappen en als burgers. De manier om dat te doen is door middel van dialoog. Dialoog is een samentrekking van de Griekse woorden: door en woorden. Het suggereert een activiteit gericht op het oproepen van betekenis.
De Grieken begrepen dat wanneer twee of meer mensen niet zeker zijn van een vraag, ze samen iets kunnen bereiken. Door elkaar te ondervragen en te onderzoeken, zorgvuldig te ontleden en ideeën te analyseren, de inconsistenties te vinden, nooit aan te vallen of beledigend, maar altijd op zoek naar wat ze tussen hen kunnen accepteren, kunnen ze geleidelijk dieper inzicht en inzicht verwerven.
Kunst met elkaar besprek is een mooie manier om tot dialoog te komen.
De focus ligt op gemeenschappelijke belangen, niet op verdeeldheid.
De dialoog- en besluitvormingsprocessen zijn gescheiden
Aannames die kunnen leiden tot verstoringen van bepaalde standpunten worden verduidelijkt en naar voren gebracht.
Mensen worden aangemoedigd om hun eigen inzichten en veronderstellingen te onthullen voordat ze speculeren op die van anderen.
Concrete voorbeelden worden gebruikt om algemene problemen aan te kaarten.
Het proces richt zich op conflicten tussen waardensystemen, niet op mensen.
Indien van toepassing, worden deelnemers aangemoedigd om emoties te uiten die samenhangen met vastgehouden waarden.
Ze moedigen relaties aan om transacties te humaniseren.
Ze minimaliseren het wantrouwen voordat ze praktische doelen nastreven.