Vandaag had ik een gesprek met een psycholoog die werkt in de GGZ met maximale complexiteit.
We kenden elkaar nog niet. Wat me raakte, was niet wat zij vertelde over cliënten, maar wat impliciet bleef: hoeveel emotionele belasting deze professionals zélf dragen, dag in dag uit.

In zulke contexten is supervisie vanzelfsprekend. Reflectie ook. Maar wat vaak ontbreekt, is ruimte voor niet-verbale verwerking: voor regulatie, ontlading en herstel, buiten het hoofd om.

Het gesprek bevestigde voor mij waarom preventie voor zorgprofessionals geen luxe is, maar noodzaak.
En waarom preventie niet altijd nóg een gesprek hoeft te zijn.
Creatieve en kunstzinnige werkvormen bieden een andere ingang:
– ze omzeilen verbale vermoeidheid
– brengen hoofd, lichaam en emotie weer in verbinding
– en creëren ruimte om te voelen, zonder te hoeven uitleggen
Niet als therapie.
Niet als behandeling.
Maar als aanvulling, preventief en zorgvuldig.

Deze gesprekken maken mij duidelijk dat er te weinig gedaan wordt op het gebied van preventie voor zorgprofessionals, die we in deze tijden juist zo hard nodig hebben. Waar het werklijk op draait is niet alleen productie, maar ook zorg dragen voor de mensen die zorg dragen voor anderen.